Oprogramowanie, które pamięta, po co powstało.
Tworzymy narzędzie AI dla zespołów, które budują oprogramowanie. Spina cały projekt w jeden model — od pierwszego wymagania po wycofanie — żeby wiedza, dlaczego kod wygląda właśnie tak, została dłużej niż ludzie, którzy go pisali.
Problem
Każdy projekt zapomina.
Wymaganie zapada na spotkaniu. Kompromis — gdzieś w wątku na Slacku. Ograniczenie wychodzi na jaw o trzeciej w nocy i ląduje w opisie commita, do którego nikt już nie wróci. Pół roku później kod nadal działa, a powodów już nie ma.
Zostaje system, którego nikt nie rusza bez obaw — nie dlatego, że jest źle napisany, ale dlatego, że nigdzie nie zapisano pytania, na które odpowiada. Zespoły odkrywają własne decyzje po raz drugi, w pełnej cenie. A najdroższa wiedza w firmie odchodzi razem z wypowiedzeniem.
Co budujemy
Cały projekt w jednym modelu — od wymagania po wycofanie.
Fornax zapisuje całe życie projektu jako jeden graf: wymaganie, decyzję, która je uformowała, projekt techniczny, kod, który ją realizuje, i dzień, w którym wszystko zostaje wyłączone. Każdy element połączony z powodem, dla którego powstał.
Powiązane, nie poukładane
Dokumenty leżą w folderach i nic o sobie nie wiedzą. Graf wie. Każdy artefakt prowadzi do powodu, dla którego powstał.
Odpowiedź zamiast archeologii
Pytasz, skąd wzięło się ograniczenie — dostajesz decyzję, osoby i datę. Nie listę wyników do przejrzenia.
Przeżyje swoich autorów
Ludzie odchodzą, dostawcy się zmieniają, zespoły powstają od nowa. Model zostaje — i projekt dalej da się zrozumieć.
Model
Zapytaj dlaczego i idź po krawędziach.
Większość narzędzi powie ci, co robi dany kawałek kodu. Fornax mówi, dlaczego robi to właśnie tak — cofając się od implementacji do decyzji, od decyzji do wymagania, a od wymagania do obowiązku, z którego się wzięło.
Cztery kroki od działającej usługi do przepisu, który ją wymusił. Nikt nie musiał tego pamiętać — zapis powstawał razem z pracą. Ścieżka jest odpowiedzią.
Firma
Fornax Systems
Jesteśmy firmą produktową z Warszawy. Budujemy dla zespołów inżynierskich, które ze swoimi decyzjami muszą żyć latami, nie kwartałami.
Fornax — piec chemiczny — to słaby gwiazdozbiór, który francuski astronom Nicolas-Louis de Lacaille naniósł na mapę południowego nieba w latach pięćdziesiątych XVIII wieku, obserwując z Przylądka Dobrej Nadziei. Nie ma w nim jasnych gwiazd ani żadnej mitologii; narysował go jako piec z alembikiem. Wybraliśmy tę nazwę świadomie. Interesuje nas praca mało efektowna: zapis tego, jak i dlaczego coś powstało, żeby dało się to bezpiecznie zmienić długo później.
Kontakt
Napisz do nas.
Jeśli twój kod przeżył ludzi, którzy go napisali — odezwij się.